از آسمان داستایفسکی حرف زدم .. آسمان رنجدیدگان و تنهایی درون آدمهایی که در خلوتشان با سادگی و صمیمیت ناب خودشان زندگی می کنند در مقابل هجوم بی امان شهر آشوبان که در نهایت گذر خواهند کرد و باقی همان پرنس میشگان مي ماند .. قهرمان رمان ابله  که پی می برد برای زندگی در اعماق باز باید به کوهستانهای سویس بازگردد تا ریه هایش را از هوایی که حرص و طمع و فریب بازیگران آلوده ساخته اند پاک سازد . رنج درون راسکولنیکف برای رسیدن به کاتارسیس و تزکیه او را به ترس و لرز می کشاند ترسی که برخاسته از همان شیوه پاکسازی او دارد در از بین بردن پیرزن رباخور.. داستايفسکي به ساختن دنياي بهتري نمي انديشد قهرمان هايش را که اغلب انسان هاي ساده و بيگناهي هستند به کناره جويي از جهان دروغ دعوت مي کند . قهرمانها در رمان هاي داستايفسکي همگي ناظر هستند به جهان پيرامونشان .. جهان رمانهاي داستايفسکي  دروغي را که مي وزد نشان مي دهد .. و از اين جهان در رنج است رنجي حاصل از اين نوع بودن..

اين تصاوير هوايي از شهر پترزبورگ چقدر مي تواند آسمان رمان هاي داستايفسکي يا ديگر نويسندگان روس را برايمان تداعي کند :

http://www.rusiran.com/archives/002674.shtml

چيزي که برايم  جالب بوده اين است که ادبيات شفاهي ما نسبت به ادبيات رسمي  

 بيشتر شاهد حضور زنان بوده است . اين حضور  را مي توان در قصه ها ترانه ها لالايي ها و غيره به خوبي ديد . حکايتهايي که زنان راوي آن بوده اند و هيچکس مبداو خالق آنها را نمي شناسد .. ترانه هايي که محل دخل و تصرف احساسات و عواطف آنهاست و. بيانگر عواطف و دردهاي نهفته آنها .. دردهايي که شايد هيچوقت  از

معرفي آن به عنوان درد آگاه نبوده اند . زنان تا همين روزگار ما نيز به شناخت روشني از حدود و حقوق خود آگاه نيستند و با واژگاني که غلو آميز موقعيت زن را بررسي مي کند به خود نگاه مي کنند يعني همان نگاه سرخ و سياه { به جاي سفيد و سياه چون  اين اصطلاح  در مورد موقعيت زن تصوير بهتري به ذهن تبادر مي کند } .

زن در  ادبيات شفاهي ما  در  کانون خانواده  قرار دارد مادر است يا زني  در مراحل رسيدن به جايگاه مادر .. زيرا بيرون از اين جايگاه جايي ندارد و در همين موقعيت است که زن در لالايي ها انتقام از خموشي ها روزهاي بي فرجام خود مي گيرد  . اين ترانه ها براي شناخت زنان و شيوه هاي روايت  زنانه بسيار کار آمد است .