تبليغاتX
هزار و یک شهرزاد

  «منهاي سي و دو حرف»؛ تلفيقي از تخيل و موسيقي

17 آبان 1386 ساعت 14:07
«منهاي سي و دو حرف»، مجموعه‌اي است از داستان‌هاي كوتاه ركسانا حميدي. او در اين داستان‌ها زباني برآمده از تخيلي پويا و فضايي نامتعارف و يگانه را به نمايش مي‌گذارد. نام كتاب هم با توجه به تعداد حروف الفباي فارسي، در جاي خود قابل تامل است.
 
به نقل از ایبنا http://www.ibna.ir/vdcfjxdy.w6dyxagiiw.html


ادامه مطلب
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1387ساعت توسط |

از مخاطب صحبت کرده بودم .. مخاطب نه آن کف زنهای با اجر و منت هستند نه آن نقدهای دو قرانی و نه آن جایزه های پلاستیکی شبانه های هیچ .. مخاطب آن بینشی است که تو در جستجوی تعامل با آن هستی و یا آن یک نفر که تو را در تجربه هایت همانند است و یا دنیایی که آن را باور داری و گرنه این خیمه شب بازیها همیشه بوده و هست  .. مخاطب انسان است انسانی در این فصل یا فصل های دیگر و درد تو را به جستجوی مخاطب وا می دارد که اگر درد نباشد چه دردی است اینهمه رنج به جان خریدن . با اینحا دوست نویسنده و اندیشه ورز آقای نعمت اللهی نقدی نوشته است به بحث در جستجوی مخاطب .. با احترام به نظر ایشان بدون پیش داوری مطلب ایشان را در اینجا می گذارم( ضمنا به نظر من پویا نعمت اللهی مخاطب جدی ادبیات است و نه چنانکه خود می گوید مخاطب عام )  :

سی و دو حرف منهای ارتباط = هیچ

==================================================================

رکسانا حمیدی عزیز در وبلاگش در مورد من و ماجرای آشنایی و ارتباطی که بنده با کتاب " منهای 32 حرف" برقرار کرده‌ام، صحبت کرده است. اما نمی‌دانم چرا بر خلاف شغلش، این یک مورد را بسیار خلاصه و کوتاه ذکر کرده و بدین خاطر، من شخصا مجبورم بار این توضیح بیشتر را تقبل کنم که امیدوارم با این یادداشت، بتوانم آن را بر زمین بگذارم.

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت توسط |