معرفی کوتاهی از مجموعه داستانهایم به نام :

" منهای سی و دو حرف " را در این لینک

بخوانید ..و البته این کتاب در دور اول

منتخبین جایزه گلشیری قرار داشت اما اینها

هیچکدام خواندن کتاب نمی شود

http://www.ibna.ir/vdcfjxdy.w6dyxagiiw.html

درباره تنهایی حرفهای زیادی زده شده بخصوص خیلی از نویسندگان تاثیر گذار جهان آن را توصیف کرده اند و از قدرت شکوفنده و البته دشواری آن صحبت کرده اند .دراینکه این تنهایی ؛ نویسنده را به نوشتن راهبر است یا نوشتن آدم را تنها می کند سوال وجود دارد .تنهایی برای اندیشه ورزی و دیدن خلاهای روح آدمی که تنها صادق ترین و شفاف ترین انسان با خود آن را بروز می دهد عالم عجیبی است . ما همیشه می خواهیم تصویر زیبا و مصنوعی از لبخندها و پیروزهایمان در خاطره ها نقش ببندد و حتی در خلوت ترین لحظه حضور خود سرپوشی

بر احساساتمان می گذاریم و دنبال خودنمایی برای باور بودنمان هستیم اما اگر نوشتن به طرز خلاقانه باشد ومحصول دستور العملهای آموزش داستان نویسی نباشد , این  صورتک را چهره برداشته ایم و وجودی مسقل خواهیم داشت که نه نیاز به تصدیق جماعت در آن به چشم می خورد و نه تلاش مذبوحانه ای در اثبات خویش .. نوشتن داستان این امکان را به نویسنده می دهد که جهانی بسازد تا  به اندیشه های خود نظامی بدهد و نقاب را از صورت بردارد.. چون من فکر می کنم جز در لحظه خلق , انسان از ماسکهایش جدا نیست آنجا در سیر عظیم ناخودآگاهی تنها جریان او را پیش می برد و نه قافله پیش و پس ! ما به این صداقت تا خون رگهامان نیاز داریم و اینکه چیزی بنویسم که نه مثل همیشه است و نه به پسند این و آن .طرح اولیه ماده خامی است که در لحظه غریبی ساخته می شود و بعد  چکش کاری و بازنویسی آن است و حضور تجربه ها و اندوخته ها در دل کار  ..عالم عجیبی است نوشتن و رهایی و تنهایی گزنده ای که در آن لحظه با هیچ چیز قابل قیاس نیست .. داستان نوشتن و نه ادا در آوردن جان کندن است و در واقع حقیقی ترین لحظه های تجربه حضور در جهان .. من تجربه گرایی در نوشتن را کار بزرگی میدانم چون تجربه گرایی کاری است که جسارت هنری و ذوق آزموده می خواهد..