افاضات لاقبای تنی چند،آيادستاورد دیگه ای هم داشته؟ اصلا در جامعه ای که همه چیزش میمیره و نه عشق نه دوستی نه حریم آدمی نه امید نه صفا خریدار داره ؛ چطور ممکنه هنری حقیقی یا جریانی اصیل زاده بشه ؟؟ آدمی که  سرخوردگی و دروغ زندگیشو می خواد با طغیان علیه اخلاق و عواطف انسانی جبران کنه و

نمی دونه سر پا موندن یه مجسمه به معنی  دوام اوردن نیست , کی و کجا خلوت صمیمانه ای برای زیستن داره؛  مجسمه شدن حتی مثه اون بازی های بچگی ما نیست : مجسمه شدن به معنی سنگ شدنه در مقابل بهار که سبز و شکوفا می کنه و زمستون که جسارت عریانی و صبوری رو می طلبه ..

 و ما همچنان دوره
می کنیم شب را و روز را
دروغ را

البته با تحریف شعر شاعر معاصر به سبب مقتضیات مبحث فوق

الذکر

یا صرف کردن وقت در چیزی نشانه علاقه یا پیگیری موضوعی نیست . گاه

نزدیک شدن تنها برای فراموش کردن است  . گاه دوست داشتن آدمها برای رها

شدن از حس نفرت است نه تنهایی . گاه حرف زدن برای برطرف کردن شک و

نگرانی مان نیست برای رسیدن به سکوت است برای رهایی .

سی و دو حرف منهای ارتباط = هیچ

==================================================================

رکسانا حمیدی عزیز در وبلاگش در مورد من و ماجرای آشنایی و ارتباطی که بنده با کتاب " منهای 32 حرف" برقرار کرده‌ام، صحبت کرده است. اما نمی‌دانم چرا بر خلاف شغلش، این یک مورد را بسیار خلاصه و کوتاه ذکر کرده و بدین خاطر، من شخصا مجبورم بار این توضیح بیشتر را تقبل کنم که امیدوارم با این یادداشت، بتوانم آن را بر زمین بگذارم.

یک گفتگوی خلاق از فرخنده آقایی با دکتر میهن بهرامی را در اینجا بخوانید :

http://www.sokhan.com/articles.asp?id=32004